Predstavljamo
Slične stvari
Meta (igrana knjiga)
Meta je igrana knjiga Vuka Draškovića, u kojoj ćete osim pisane knjige pronaći i čitanje celovite knjige od strane samog Vuka Draškovća (trajanje: 12 sati, u 16 poglavlja).
"Meta" je politički životopis - zbirka sećanja i razmišljanja o burnoj deceniji u Srbiji devedesetih, tokom koje je Drašković bio dugo vremena...
Planeta Dunav (igrana knjiga)
Zbirka pesama Ljubomira Simovića. Sve pesme je pročitao sam pisac i snimci su sastavni deo elektronske knjige.
Planeta Dunav je deo trilogije koju čine knjige...
Četiri kanona
U Četiri kanona je stalo celokupno Lalićevo čitalačko i ljudsko iskustvo. Iako je dosta dugo pisao pesme iz ove zbirke, višom silom ovo su postali njegovi poslednji stihovi i...
Omiljeno
Dalje
Beleške pasioniranog ubice
„Beleške pasioniranog ubice“ su zbirka pesama Aleksandra Novakovića nastale u periodu 1991-2001 godine. Pesme su podeljene na sledeće krugove: Ljubavne, Pasje blago, Slatki pokolj, Pevanja o izgubljenom.
Počevši od ličnih osećanja u „Ljubavnim“, njegove pesme obiluju snagom i igrom mladog čoveka. Prepreke životu su trivija kojoj se pesnik, sasvim bez straha, čudi ili podsmeva. Pesnik je neukroćen glasnogovornik sopstvenih osećanja. Prelaskom na šire društvene ili istorijske teme, metaforičkim odrastanjem, osećanja koje pesnik saopštavaju se menjaju. Pesnik prestaje da bude posmatrač sveta sa strane, sada sasvim zagnjuren u dnevna životna opterećenja, naglašeno poročan, opterećen svojim potrebama za koje nema razumevanja, ali protiv kojih nema odbrane. U „Pevanju o izgubljenom”, pesnik možda zaključuje: „Negde sam promašio, negde sam pao ali nisam siguran gde, ostao nedovršen, neostvaren, propadam kao proklijali krompir u podrumu, zaobišla me mladost.”
Beleške pasioniranog ubice, Aleksandar Novaković, 94 strane.
Nova pisma iz tuđine
Kao komentator Svetske službe BBC-ja, u okviru srpsko-hrvatske sekcije u Londonu (1986 - 1991), Pekić je svake nedelje čitao svoja "Pisma iz Londona", koja su kasnije i štampana. Ova, druga knjiga Pekićevih pisama iz tuđine se sastoji od 50 pisama, koja sadrže zanimljiva i duhovita viđenja Engleza i Engleske, a govore o raznovrsnim temama i događajima. Obzirom da su čitanja pisama prenošena slušaocima u Jugoslaviji, Pekić se bavio i brojnim poređenjima između ljudi, običaja i vlada dvaju zemalja.
Nova pisma iz tuđine, Borislav Pekić, 166 strana.
Ćeraćemo se još (igrana knjiga)
Pesma Matije Bećkovića "Ćeraćemo se još" je prvi put objavljena 1996. godine. U svom Rječniku iz 1818. Vuk hercegovačku reč "ćeranje" objašnjava kao narodno nadgornjavanje. I sama Bećkovićeva pesma je "narodna" napisana kao glasno narodno razmišljanje pretočeno u epsku pesmu, proizvod narodne besedničke i usmene pesničke tradicije. Poema je gorka i opora, nastala u vremenu ćeranja, nadgovrnavanja i ratova 90-tih godina. Istovremeno, pesma je i ironična, sadrži humoristične prikaze "ćeranja" i dobro je poznata i širokom čitalaštvu koje se retko bavi pesništvom.
iBiblioteka je objavila "Ćeraćemo se još" kao igranu knjigu - koja sadrži zvučni zapis pročitane celokupne pesme. Pesmu je za iBiblioteku pročitao sam Matija Bećković.
Ćeraćemo se još, Matija Bećković, 82 strane. Pročitao Matija Bećković.
Kako je Tito razbijao tikve
Aleksandar Novaković je pisac i istoričar. U ovoj knjizi je spojio ova svoja dva umeća da progovori na temu zabranjene predstave "Kad su cvetale tikve", nastale na osnovu istoimenog romana Dragoslava Mihailovića.
Novakovićeva knjiga donosi do sada neobjavljivane dokumente iz arhiva Srbije i Beograda, povezane sa zabranom predstave, kao i sećanja brojnih učesnika "slučaja". Aleksandar Novaković razgovarao je, između ostalih, sa Dragoslavom Mihailovićem, glumcima Mihajlom Janketićem, Ljubom Tadićem, Ivanom Bekjarevim, Miodragom Radovanovićem i novinarom Milošem Mišovićem.
Kako je Tito razbijao tikve, Aleksandar Novaković, 114 strana.
Mamac
Pisac, junak romana, preslušava magnetofonsku traku sa koje mu govori njegova majka. Taj govor sa trake je jedina ostavština nekadašnje Srbije iz koje je otišao I jezika koji više ne govori. Majka mu govori o usudu jevrejstva, logorima, seobama i nesrećnom ponavljanju istorije. Uporedo pisac vodi razgovor sa Donaldom, predstavnikom života u novoj zemlji, bliskim prijateljem. U svom unutrašnjem razgovoru pisac pokušava da spoji ova suprotna dva sveta koja ge jednako mame. Jedan majčin, istorijski, pun tragedija i oporog životnog iskustva i drugi Donaldov, koji je jasno postavljen u jednom sređenom i srećnom društvu.
Mamac je značajno delo srpske književnosti. U njemu David Albahari delimično pripoveda i svoju priču – i on sam se tih godina odselio u Kanadu. Istovremeno on govori i o širokoj istini i postupku odlaska sa kojim se sučeljavaju iseljenici uopšte. Albahari je 1996. godine za roman Mamac dobio NIN-ovu nagradu, kao i nagradu za najčitanije novo delo.
Mamac, David Albahari. 118 strana.
Atentat na Zorana Đinđića
„Atentat“ govori o političkim i društvenim dešavanjima koja su prethodila i usledila po ubistvu Zorana Đinđića, prvog ministra Srbije, 12. marta 2003. godine. Delo Miloša Vasića podrobno obrađuje razvoj događaja u Srbiji počev od 5-og oktobra 2000. godine, posebno preplitanje i uplitanje snažne kriminalne i ratne senke Srbije sa pokušajem političkih i demokratskih promena, i političke zavere koje teku uporedo.
Ovo je dobro istražena i promišljeno napisana knjiga – koja čak i dobro obaveštenom čitaocu donosi puno toga novoga i uobličava i povezuje zamršene konce zbivanja u Srbiji početkom dvadeset prvog veka. Kao što je dobro poznato iz dnevnih novina i jeftinih glasila, moguća su brojna čitanja Đinđićevog ubistva. Vasićevo delo pak ne ostavlja sumnje kod čitaoca da je Srbija kroz Đinđićevo ubistvo doživela tragičan i gorak poraz, i izgubila najvažnijeg predvodnika demokratskih promena, jednu od svojih uzdanica i ponajboljih od sinova. Vasić nas već na samom početku podseća, da je istoga meseca, oko dve hiljade godina ranije Rim je u sličnoj zaveri izgubio svog Julija Cezara.
Atentat na Zorana Đinđića, Miloš Vasić, 424 strane.
Putujuće pozorište Šopalović
"Putujuće pozorište" je jedna od najlepših srpskih drama. U Užice dolazi pozorišna trupa koja se sprema da igra Šilerove Razbojnike. Nasred Rakijske pijace oni izvode jednu scenu iz komada kojom bi hteli da izazovu interesovanje za svoju predstavu. Nažalost, trenutak koji su izabrali ne može biti nepogodniji: jedna je od prvih akcija okupacije, počela su vešanja i streljanja, grad je pun izbeglica iz Bosne....
U drami se u umetnost meša stvarnost i razara je, a završava se sa umetnošću koja se meša u stvarnost i preobražava je. U poslednjoj sceni pozorište i život razilaze se: glumci odlaze iz Užica, i ponovo su samo putujući glumci što lutaju iz mesta u mesto sa šarenom lažom svoje umetnosti.
Putujuće pozorište Šopalović, Ljubomir Simović, 230 strana.
Despot i žrtva
Osnova priče romana "Despot i žrtva" je vladavina despota Đurđa Brankovića, a središnji događaj zidanje smederevske tvrđave, izraza ekonomske moći vladara koja je i izazov njegovim neprijateljima.
Nenadić živo dočarava sliku dalekog vremena i život Srba, Dubrovčana, Turaka i Vizantijaca. Dva najvažnija romana junaka su Petrašin i Bogdan, dvojica odbeglih turskih robova. Petrašina ne zanimaju zemaljska dobra dok je Bogdan promućuran i okrenut onome što poboljšava ljudski život na zemlji. Njihov odnos suštinski određuje ovu knjigu.
Roman Despot i žrtva je objavljen 1998., i bio je najčitaniji roman te godine.
Despot i žrtva, Dobrilo Nenadić, 260 strana.
Osporavana zemlja
U knjizi "Osporavana zemlja" Aleksa Đilas se bavi razvojem, trjanjem i raspadom Jugoslavije, od prvih zamisli o zajednici južnih slovena u osamnaestom veku, do njenog nastanka, prvih kriza, do konačnih sukoba tokom devedesetih godina dvadesetog veka.
Đilas posebno proučava ulogu komunističke partije, rešenje nacionalnog pitanja na kraju drugog svetskog rata, razvoj ideologije genocidnog ustaškog pokreta i sukob srpskih i hrvatskih partija do početka drugog svetskog rata.
Ospravana zemlja, Aleksa Đilas, 436 strana.
Dorotej
Dorotej je prvo delo Dobrila Nenadića. Izabrano je za objavljivanje na konkursu "Narodne knjige", "BIGZa" i "Rada" i postalo je značajan književni događaj koji je na velika vrata uveo Nenadića u srpsku književnost. Dorotej je Nenadiću doneo i nagradu Narodne biblioteke Srbije za najčitaniju knjigu 1978. godine. Dorotej je do sada imao imao preko deset izdanja.
Dorotej je istorijski roman gde se Nenadić pre svega okreće čoveku i njegovoj sudbini, dočaravajući unutrašnji svet svojih junaka. Taj svet je složen, sazdan od protivurečnih duševnih činilaca, i stoga je takav junak blizak čoveku koji živi danas.
Dorotej, Dobrilo Nenadić, 278 strana.
Stvaraoci
Stvaraoci
Petar Petrović Njegoš
Petar II Petrović Njegoš (1/13. novembar 1813 – 19/31. oktobar 1851) je bio jedan od najvećih srpskih pjesnika, vladar Crne Gore i vladika.
Vladika Petar II Petrović Njegoš rodio se na Njegušima, kao drugi sin Тome Мarkova Petrovića, najmlađeg brata vladike Petra I, i Ivane Proroković. Na krštenju je dobio ime Radivoje. Po zavladičenju on se potpisivao samo svojim kaluđerskim imenom — Petar i prezimenom — Petrović: vladika Petar Petrović. Мeđutim, u narodu nije bio poznat kao vladika Petar nego upravo kao vladika Rade. Vladikom Petrom narod je nazivao jedino njegovog strica. Njegoš nikada nije upotrebljavao “II“ uz Petar, već je to dodato kasnije, kao i uz ime njegovog strica, da bi ih razlikovali.
Rade je proveo detinjstvo u Njegušima. Vladika Petar I, njegov stric, uzeo ga je k sebi 1825. u Cetinjski manastir da ga školuje monah Мisail Svetković i vladičin sekretar Јakov Cek. Sredinom te godine, Rade je bio poslat u manastir Тoplu kod Herceg Novog, gde mu je starešina manastira Јosip Тropović predavao italijanski, matematiku, crkveno pevanje, psaltir i druge predmete. Njegoš je često posećivao službe u obližnjem manastiru Savina. U Тopli je ostao do kraja 1826. kada se vratio na Cetinje.
Vladika Petar prvi mu je potom doveo za učitelja Simu Мilutinovića Sarajliju. Sarajlija mu je predavao istoriju, književnost i filozofiju.
Njegoš je počeo da piše još kao dečak, u duhu narodne poezije, pesme koje bi često bile ispevane uz gusle. Sima Milutinović je u svoju zbirku narodnih pesama uneo pet za koje tvrdi da su Njegoševe. Njegoš je, u vrijeme neprekidnih bojeva s Turcima, zaneseno voleo narodne pjesme, skupljao ih i sam stvarao nove. Godine 1854. je objavljena „Slobodijada“, epski spev u deset pevanja, u kome se slave crnogorske pobede nad Turcima i Francuzima. Njegoš je počeo podražavajući narodnu poeziju ili učenu savremenu liriku. Čitanjem i razmišljanjem, on je dublje i potpunije uobličavao svoj umetnički izraz. Posljednjih sedam godina života stvorio je tri svoja glavna dela: „Luča mikrokozma“, „Gorski vijenac“ i „Lažni car Šćepan Mali“.
Luča Mikrokozma (1845)
Gorski vijenac (1847)
Lažni car Šćepan Mali (1851)
Lažni car Šćepan mali
Šćepan Mali je vladao je Crnom Gorom 1767-1773, predstavljajući se kao ruski car Petar III. O njegovome porijeklu nema pouzdanih povijesnih podataka, a vjeruje se da je došao u Crnu Goru 1766. godine. Smatrali su ga narodnim ljekarom a ubrzo su se pronijele vijesti da je on ruski car Petar III koji se sklonio među Crnogorce. (Car Petar III bio je svrgnut i ubijen 1762 u dvorskoj uroti kojoj je na čelu bila njegova supruga, koja je zavladala kao carica Katarina II.) Crnogorci su imali slike po svojim crkvama i samostanima s likom ubijenoga ruskoga cara, a Šćepan mu je bio izuzetno sličan.
Njegoš pokušava da nam rasvetli nejasan trenutak crnogorske istorije, ali i da među crnogorcima razbije podležnost olakom prihvatanju samozvanih vođa, kakvi su postojali i tokom same Njegoševe vladavine.
Lažni car Šćepan mali, Petar Petrović Njegoš, 266 strana.
Gorski vijenac
Gorski vijenac Petra Petrovića Njegoša je pesnički herojski spev u dramskom obliku koja se smatra vrhunskim delom srpske književnosti iz vremena romantizma. Njegoš je Gorski Vijenac napisao 1846. godine na Cetinju a nadahnuće delu je pronašao u narodnom epskom pevanju.
Radnja se zasniva na istorijskim događajima u Crnoj Gori tokom 17. veka , poznatijim kao „istraga poturica“. Radi se o tragičnom sukobu lokalnih pravoslavnih i islamizovanih („poturčenih“) Crnogoraca. Ovaj sukob je Njegošu povod za razmišljanje o crnogorskoj istoriji i istoriji uopšte, i kroz njega nam u Vijencu Njegoš daje prikaz suživota i sukoba tri sveta i civilizacije: pravoslavne crnogorske, mletačke i muslimanske.
Gorski vijenac, Petar Petrović Njegoš, 154 strane.
Najnovije
Lažni car Šćepan mali
Šćepan Mali je vladao je Crnom Gorom 1767-1773, predstavljajući se kao ruski car Petar III. O njegovome porijeklu nema pouzdanih povijesnih podataka, a vjeruje se da je došao u Crnu Goru 1766. godine. Smatrali su ga narodnim ljekarom a ubrzo su se pronijele vijesti da je on ruski car Petar III koji se sklonio među Crnogorce. (Car Petar III bio je svrgnut i ubijen 1762 u dvorskoj uroti kojoj je na čelu bila njegova supruga, koja je zavladala kao carica Katarina II.) Crnogorci su imali slike po svojim crkvama i samostanima s likom ubijenoga ruskoga cara, a Šćepan mu je bio izuzetno sličan.
Njegoš pokušava da nam rasvetli nejasan trenutak crnogorske istorije, ali i da među crnogorcima razbije podležnost olakom prihvatanju samozvanih vođa, kakvi su postojali i tokom same Njegoševe vladavine.
Lažni car Šćepan mali, Petar Petrović Njegoš, 266 strana.
Njegoš: pjesnik, vladar, vladika (prva knjiga)
Prva knjiga: Milovan Đilas je ovaj znatan Njegošev životopis napisao u zatvoru u Sremskoj Mitrovici, u periodu 1957-1959, pošto je pao sa svih položaja u komunističkoj Jugoslaviji. Knjiga je po prvi put objavljena u inostranstvu, 1966. godine, i tek krajem osamdesetih u Jugoslaviji.
Ovaj, prvi deo Đilasove obimne knjige o Njegošu obuhvata poglavlja: Postojbina, Đak samouk, Mladić vladika, Pustinjak cetinjski, Gospodar Crne Gore i Brda.
Predrag Palavestra za Đilasovo delo o Njegošu kaže: "Pišući o Njegošu, sam se Đilas pročišćavao, tragao za praizvorima sopstvenog duhovnog, psihološkog, moralnog i istorijskog, možda i političkog identiteta, proveravajući se i iskušavajući pred svojom dušom radi konačnog iskupljenja i preobražaja. U pitanju je preispitivanje duše, nikako savesti. Jer svoju dušu je tražio i našao Đilas kod Njegoša, kao duhovnog oslonca koji će mu, u tamnici, otvoriti put samospoznavanja i iskupljenja. Gotovo da je knjiga o Njegošu značajnija kao moralna Đilasova autobiografija nego kao puka književno istorijska monografija."
Njegoš: pjesnik, vladar, vladika (prva knjiga), Milovan Đilas, 330 strana.
Intervju na Ciriškom jezeru
Iz beleške o glavnom licu: "Jaromil Hladni (rođen 1933. u Zagrebu), kontroverzno je književno ime, evropsko i svetsko. Iz familije pradede Jindřicha Hladnog, kolačara u Brnu, dede urara i draguljara, preseljenog u Zagreb 1897, te oca Miroslava, trgovačkog putnika i pronalazača, nastradalog u poslednjoj godini drugog svetskog rata. Mati Amanda iz varaždinske je porodice Pongratz, privatna učiteljica pevanja. Otuda književnikova muzikalnost, poriv ka stranstvovanju, hronometarska tačnost u ophođenju i sklonost ka kolačima."
Roman Intervju na Ciriškom jezeru je objavljen 1988. godine.
Intervju na Ciriškom jezeru, Bora Ćosić, 130 strana.
Odeljenja
Pogledaj sve- Poezija
- iKnjige
- Psihologija
- Istorija
- Zvuci
- Priručnici
- Pozorište
- Geografija
- Muzika
- Putopisi
- Životopisi
- Kuvari
- Drama
- Rečnici
- Romani
- Filmovi
- Radio drama
- Kratke priče
Šta je iBiblioteka?
iBiblioteka sadrži nosače jezika u elektronskim oblicima: od pisanih e-knjiga do zvučnih knjiga i zapisa, pozorišnih i filmskih radova. Učlanjenje je besplatno (ovde). Dela su dostupna za kupovinu, a po kupovini korisniku ostaju trajno dostupna u svim postojećim e.oblicima: za desktop, i za Kindle*, Ipad* i druge *e.čitače (*U skladu sa podrškom za ćirilicu/latinicu).
